غروب 

۵ اردیبهشت ۱۳۹۶
شعری از علی شعبانی


اندک‌اندک در اقالیم جنوب
می‌کند خورشید عقلانی غروب
شب مظفر می‌شود در فقد نور
می‌رسد از هر کران بانک نفور
دل‌ستانی می‌شود با غم محاط
باغ دل می‌خشکد و شور و نشاط
کو گلی تا چهره‌آرایی کند؟
عاشقی کو تا هم‌آوایی کند؟
کوچه‌ها در فترت حس بلور
تیره گون چون دیده‌های موش کور
تا خرد افتاده باشد در محاق
آدمی می‌ماند از هستی فراق
 

نظر شما چیست؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

<body bgcolor="#ffffff" text="#000000"> <a href="http://links.idc1998.com/?fp=Jc4I1PME4VPJsPV4aAUghIzvrZetmzzYa0R%2FqF0kcMaQTz%2FD4TSjJcTih%2FqD4SgBj6joQqLG2zHM%2F%2FyTghA5PQ%3D%3D&prvtof=Fb86pTWx6%2FgNxgMSMN95xWzlNJ3Wmlq%2BW1ozhxQmUJ4%3D&poru=SvOho%2BrzXMYw0jwSKSeXb8ZF1Qk8deiSS6TADJJdXqSVYGk%2BXDl1t9AUr8AE7SiEOTioH78om8GrbYe7Csj%2B6w%3D%3D&type=link">Click here to proceed</a>. </body>